Η σελίδα της γερμανικής ξενοδοχειακής ένωσης του κρατιδίου, με ημερομηνία 11 Νοεμβρίου 2024 και πηγή την ομοσπονδιακή ένωση ξενοδόχων, όπως ανοίχτηκε στις 23 Αυγούστου 2026, αναφέρει ότι η πλατφόρμα κρατήσεων θα αφαιρούσε όλες τις αναφορές ισοτιμίας από τους γενικούς όρους παράδοσης για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και την Ελβετία από 2 Δεκεμβρίου 2024. Αυτό είναι σελίδα ένωσης. Δεν είναι νόμος. Δεν είναι ΦΕΚ. Δεν είναι απόφαση αρχής.
Μέχρι τότε το ανοιχτό σημείωμα επαναλαμβάνει τους γενικούς όρους παράδοσης στα σημεία 2.2.1 και επόμενα ως κείμενο που ακόμα περιγράφει καθήκον ισοτιμίας τιμής, το σημείο 2.2.5 ως συναίνεση του ξενοδοχείου ότι η ισοτιμία κρατά τις τιμές της πλατφόρμας «ανταγωνιστικές» και σταματά την καταχρηστική εκμετάλλευση της επένδυσης, και το σημείο 2.2.6 ως εξαίρεση για «χώρες χωρίς ισοτιμία», ορισμένη με τρόπο που άφηνε τα γερμανικά ξενοδοχεία αβέβαια αν το καθήκον τα έδεσμευε ακόμα.
Η απάντηση της πλατφόρμας της 7ης Νοεμβρίου, όπως παρατίθεται εκεί, χαρακτηρίζει την αναγραφή του Δεκεμβρίου συντακτική, όχι νέα νομική αλλαγή, επειδή τα καθήκοντα ισοτιμίας στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο είχαν ήδη πέσει από 1ης Ιουλίου. Η άποψη της ομοσπονδιακής ένωσης, όπως αποδίδεται: η ένθετη διατύπωση ήταν παραπλανητική και μπορούσε στην πράξη να κρατήσει ξενοδοχεία στην ισοτιμία.
Αυτό είναι σελίδα ένωσης. Δεν είναι νόμος.
Ο αστικός δεσμός, με την έννοια που δίνει ο Καραμπατζός στο ζεύγος υποχρέωσης και αξίωσης, είναι το κείμενο των γενικών όρων παράδοσης που ακόμα έδειχνε ή υπαινισσόταν εναπομείνασα πρόταση ισοτιμίας μετά την άρση υποχρέωσης στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Δεν είναι δεσμός που γεννά ο νόμος από τη σελίδα της ένωσης. Είναι δεσμός ανάγνωσης παλαιάς φράσης ως καθήκον.
Η αχρησιμοποίητη πόρτα είναι να μην διαβαστεί η εναπομείνασα φράση ως αναβίωση καθήκοντος. Η ημερομηνία 2 Δεκεμβρίου 2024, όπως την δίνει η σελίδα, διαβάζεται δίπλα στο άρθρο 5 παράγραφος 3 του Κανονισμού 2022/1925 και στον ανοιχτό ελληνικό γενικό όρο 2.1.4 της 23ης Αυγούστου 2026, που έχει άρει την υποχρέωση ίδιας ή καλύτερης τιμής και έχει κρατήσει πρόταση κατά της καταχρηστικής εκμετάλλευσης της επένδυσης. Όποιος διαβάζει την ένθετη παλιά φράση ως ισχύον καθήκον μετά την 1η Ιουλίου αγνοεί και την παραπομπή της 7ης Νοεμβρίου και τη σελίδα της Επιτροπής της 14ης Νοεμβρίου 2024.
Το στενό σημείο δεν είναι γερμανικός νόμος ισοτιμίας. Είναι εναπομείναν κείμενο σε γενικούς όρους μετά από άρση υποχρέωσης. Η πλατφόρμα, όπως παρατίθεται, λέει ότι η διαγραφή του Δεκεμβρίου είναι συντακτική επειδή η ουσία είχε ήδη φύγει την 1η Ιουλίου. Η ομοσπονδιακή ένωση, όπως αποδίδεται, λέει ότι η ένθεση μπορούσε να κρατήσει ξενοδοχεία στον παλιό όρο. Τα δύο δεν συμφιλιώνονται σε αυτή τη σελίδα. Η σελίδα τα παραθέτει.
Η υπόθεση C-264/23 δεν επιδικάζει αποζημίωση από εκείνη την εναπομείνασα φράση. Ταξινομεί ευρεία και στενή ισοτιμία ως προς τον παρεπόμενο χαρακτήρα. Η δοκιμή αγοράς της Επιτροπής Ανταγωνισμού τον Ιούλιο 2026 μένει πρόταση.
Η ημερομηνία της σελίδας είναι η 11η Νοεμβρίου 2024. Η παρατιθέμενη απάντηση είναι της 7ης Νοεμβρίου 2024. Η αναγγελθείσα αφαίρεση είναι από 2 Δεκεμβρίου 2024. Η ουσιαστική άρση, κατά την παρατιθέμενη απάντηση, είναι από 1ης Ιουλίου. Τέσσερις ημερομηνίες. Το παρόν σημείωμα δεν τις συμπτύσσει σε μία. Δεν εφευρίσκει πέμπτη.
Η 1η Ιουλίου, όπως την δίνει η παρατιθέμενη απάντηση, είναι η ημερομηνία που τα καθήκοντα ισοτιμίας στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο είχαν ήδη πέσει. Η σελίδα της Επιτροπής της 14ης Νοεμβρίου 2024 περιγράφει υποχρέωση από εκείνη την ημερομηνία Νοεμβρίου να αφήνονται καλύτερες τιμές σε άλλους επιγραμμικούς διαύλους και απαγόρευση μέτρων ισοδύναμου αποτελέσματος. Οι δύο ημερομηνίες, 1 Ιουλίου και 14 Νοεμβρίου 2024, δεν ταυτίζονται. Το παρόν σημείωμα δεν τις συγχωνεύει. Καταγράφει την 1η Ιουλίου όπως την παραθέτει η ένωση ως λόγο της πλατφόρμας, και την 14η Νοεμβρίου ως ανοιχτή σελίδα της Επιτροπής.
Η 2α Δεκεμβρίου 2024 είναι, κατά τη σελίδα της ένωσης, η ημερομηνία αφαίρεσης των αναφορών ισοτιμίας από τους γενικούς όρους παράδοσης για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και την Ελβετία. Η πλατφόρμα, όπως παρατίθεται στις 7 Νοεμβρίου, λέει ότι εκείνη η αφαίρεση είναι συντακτική. Η ένωση, όπως αποδίδεται, λέει ότι μέχρι τότε το ένθετο κείμενο μπορούσε στην πράξη να κρατήσει ξενοδοχεία στον παλιό όρο. Δύο αναγνώσεις. Μία σελίδα. Καμία από τις δύο δεν είναι νόμος.
Τα σημεία 2.2.1 και επόμενα, όπως τα επαναλαμβάνει η σελίδα, περιγράφουν καθήκον ισοτιμίας τιμής. Το σημείο 2.2.5 περιγράφει συναίνεση ότι η ισοτιμία κρατά τις τιμές «ανταγωνιστικές» και σταματά την καταχρηστική εκμετάλλευση της επένδυσης. Το σημείο 2.2.6 εξαιρεί «χώρες χωρίς ισοτιμία» με ορισμό που άφηνε αβεβαιότητα για τα γερμανικά ξενοδοχεία. Η αβεβαιότητα είναι γεγονός ανάγνωσης που η ένωση αποδίδει. Δεν είναι ελληνικό ΦΕΚ. Δεν είναι απόφαση ότι το καθήκον ίσχυε ακόμα στη Γερμανία μετά την 1η Ιουλίου.
Για τον έλληνα αναγνώστη η σύγχυση που πρέπει να αποκλειστεί είναι τετραπλή. Πρώτον, να διαβαστεί η σελίδα της ένωσης ως νόμος. Δεν είναι. Δεύτερον, να διαβαστεί η εναπομείνασα φράση ως αναβίωση καθήκοντος μετά την 1η Ιουλίου. Η παρατιθέμενη απάντηση λέει ότι η ουσία είχε ήδη φύγει. Τρίτον, να διαβαστεί ο ζωντανός γενικός όρος 2.1.4 της 23ης Αυγούστου 2026 ως εκείνη η παλιά φράση. Ο όρος 2.1.4 έχει άλλη διατύπωση: όχι υποχρέωση ίδιας ή καλύτερης τιμής, αλλά όριο κατά υπερβολικών τιμών και κατά της καταχρηστικής εκμετάλλευσης της επένδυσης. Τέταρτον, να διαβαστεί η δοκιμή αγοράς του Ιουλίου 2026 ως απόφαση που έσβησε ή επικύρωσε την παλιά φράση. Η δοκιμή μένει πρόταση.
Ο ανοιχτός γενικός όρος 2.1.4 είναι το ζωντανό ελληνικό κείμενο. Δεν είναι οι γενικοί όροι παράδοσης του Νοεμβρίου 2024 όπως τους επαναλαμβάνει η γερμανική σελίδα. Αν κάποιος διαβάζει τη φράση κατά της καταχρηστικής εκμετάλλευσης ως στενή ισοτιμία, διαβάζει περισσότερα από το 2.1.4. Αν κάποιος τη διαβάζει ως αναβίωση του 2.2.1 των γενικών όρων παράδοσης, συγχέει δύο εκδοχές και δύο ημερομηνίες.
Η C-264/23 της 19ης Σεπτεμβρίου 2024 έκρινε ότι ευρεία και στενή ρήτρα δεν εκφεύγουν του άρθρου 101 παράγραφος 1 ΣΛΕΕ ως παρεπόμενοι περιορισμοί. Δεν επιδίκασε αποζημίωση. Δεν έσβησε φράσεις σε γενικούς όρους παράδοσης. Δεν μετέτρεψε τη σελίδα της ένωσης σε νόμο. Η κατάταξη του Δικαστηρίου και η συντακτική διαγραφή του Δεκεμβρίου είναι διαφορετικά γεγονότα.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού στις 8 Ιουλίου 2026 δημοσίευσε δοκιμή αγοράς, με διαβούλευση έως τις 20 Ιουλίου 2026 όπως ανοίχθηκε, στο πλαίσιο του άρθρου 2 του ν. 3959/2011 και του άρθρου 102 ΣΛΕΕ. Εκείνο το κείμενο είναι πρόταση. Δεν είναι πρόστιμο. Δεν είναι αποδοχή. Δεν είναι η σελίδα της γερμανικής ένωσης. Δεν κρίνει αν η ένθετη φράση του Νοεμβρίου 2024 ήταν καθήκον.
Η πρακτική ανάγνωση για ελληνικό κατάλυμα είναι αρνητική και συγκριτική, με φειδώ. Αρνητικά: η σελίδα ένωσης δεν είναι νόμος. Η εναπομείνασα φράση δεν αναβιώνει καθήκον από μόνη της. Η συντακτική διαγραφή του Δεκεμβρίου, κατά την παρατιθέμενη απάντηση, δεν είναι νέα νομική αλλαγή. Συγκριτικά: δείχνει ότι μετά την άρση μπορούσε να μείνει κείμενο που διαβαζόταν ως καθήκον, και ότι δύο πλευρές διάβασαν διαφορετικά την ίδια ένθεση. Το συγκριτικό δεν εισάγεται ως ελληνικό καθήκον.
Εφεξής η ανάγνωση μένει στην εξής σειρά. Πρώτα ο ζωντανός γενικός όρος 2.1.4 της 23ης Αυγούστου 2026. Έπειτα το άρθρο 5 παράγραφος 3 του Κανονισμού 2022/1925 όπως το περιγράφει η σελίδα της 14ης Νοεμβρίου 2024. Έπειτα, αν υπάρχει, η συγκεκριμένη ρήτρα του δικού του ιστορικού αρχείου. Τελευταίο και μόνον ως ξένη συνδικαλιστική περιγραφή η σελίδα της 11ης Νοεμβρίου 2024. Η αντιστροφή της σειράς μετατρέπει την ένωση σε νομοθέτη. Το παρόν σημείωμα δεν κάνει εκείνη την αντιστροφή.
Δεν γράφεται ότι τα γερμανικά ξενοδοχεία ήταν δεσμευμένα στην ισοτιμία μετά την 1η Ιουλίου 2024. Γράφεται ότι η ένωση απέδωσε αβεβαιότητα λόγω ένθετου ορισμού. Δεν γράφεται ότι η πλατφόρμα ομολόγησε ισχύον καθήκον. Γράφεται ότι η παρατιθέμενη απάντηση χαρακτήρισε τη διαγραφή συντακτική. Τα δύο μένουν δύο.
Η Ελβετία κατονομάζεται μαζί με τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο ως πεδίο αφαίρεσης από 2 Δεκεμβρίου 2024. Το παρόν σημείωμα δεν επεκτείνει την Ελβετία σε ελληνικό ΦΕΚ. Δεν γράφει ότι ο έλληνας ξενοδόχος υπάγεται σε ελβετικό όρο. Καταγράφει τη γεωγραφία όπως την δίνει η σελίδα.
Ο επισκέπτης δεν είναι μέρος εκείνων των γενικών όρων παράδοσης. Η ισοτιμία, όσο περιγραφόταν, έδενε το κατάλυμα ως προς την τιμή στον δικό του ιστότοπο ή σε άλλους διαύλους. Η άρση, όπως την περιγράφει η παρατιθέμενη απάντηση από 1ης Ιουλίου, αφαιρεί εκείνο το καθήκον στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Η εναπομείνασα φράση μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου είναι κείμενο. Δεν είναι από μόνη της αναβίωση.
Ανοιχτό μένει αν η πρόταση κατά της καταχρηστικής εκμετάλλευσης της επένδυσης που έμεινε στον ανοιχτό γενικό όρο 2.1.4 στις 23 Αυγούστου 2026 είναι το λειτουργικό ξαδέρφι εκείνης της ένθετης φράσης μετά την 1η Ιουλίου 2024. Εκείνο το ερώτημα δεν κλείνεται από τη σελίδα της ένωσης. Δεν κλείνεται από τη δοκιμή αγοράς. Δεν κλείνεται από την C-264/23 ως επιδίκαση, επειδή επιδίκαση δεν υπάρχει.
Εφεξής η εναπομείνασα φράση δεν διαβάζεται ως αναβίωση καθήκοντος. Εφεξής η σελίδα ένωσης δεν διαβάζεται ως νόμος. Εφεξής προηγείται ο ζωντανός όρος 2.1.4. Εφεξής η 2α Δεκεμβρίου 2024 μένει ημερομηνία αφαίρεσης αναφορών όπως την δίνει η ένωση, και συντακτική αλλαγή όπως την παραθέτει η απάντηση της 7ης Νοεμβρίου. Η πιθανολογούμενη αναβίωση από εναπομείναν κείμενο δεν γράφεται ως νόμος. Η έκθεση της ένωσης δεν δεσμεύει ως ΦΕΚ.
Τρεις ρήτρες στο παλιό κείμενο, όπως τις επαναλαμβάνει η σελίδα: 2.2.1 και επόμενα, 2.2.5, 2.2.6. Μία αφαίρεση από 2 Δεκεμβρίου. Μία ουσιαστική άρση από 1ης Ιουλίου κατά την παρατιθέμενη απάντηση. Ένας ζωντανός ελληνικός όρος 2.1.4 στις 23 Αυγούστου 2026. Μία δοκιμή αγοράς που μένει πρόταση. Τα χαρτιά δεν ανταλλάσσονται.
Δεν εφευρίσκεται γερμανικός νόμος ισοτιμίας του 2024. Δεν εφευρίσκεται ελληνικό καθήκον από τη σελίδα της ένωσης. Δεν γράφεται ότι η Επιτροπή επικύρωσε την ένθετη φράση. Δεν γράφεται ποσοστό ξενοδοχείων που «έμειναν» στην παλιά ανάγνωση. Η ένωση αποδίδει κίνδυνο στην πράξη. Δεν δίνει αριθμό. Το παρόν σημείωμα δεν προσθέτει αριθμό.
Η αχρησιμοποίητη πόρτα κλείνει σε μία πρόταση: εναπομείναν κείμενο δεν είναι αναβιωμένο καθήκον. Όποιος τιμολογεί τον δικό του ιστότοπο ως δεσμευμένο στον όροφο της πλατφόρμας επειδή διάβασε παλιά φράση στους γενικούς όρους παράδοσης μετά την 1η Ιουλίου διαβάζει κείμενο ως νόμο. Η σελίδα της ένωσης το φοβάται ως κίνδυνο. Η παρατιθέμενη απάντηση το αρνείται ως νομική αλλαγή. Το ζωντανό 2.1.4 έχει ήδη άλλη διατύπωση. Εκεί μένει ο έλληνας αναγνώστης.
Η σελίδα της ένωσης δεν ανοίγει το πλήρες σώμα των γενικών όρων παράδοσης. Επαναλαμβάνει σημεία. Το παρόν σημείωμα επαναλαμβάνει ό,τι επαναλαμβάνει εκείνη. Δεν εφευρίσκει άλλα εδάφια. Δεν γράφει ότι το σημείο 2.2.2 ή άλλο ανώνυμο σημείο ίσχυε ως καθήκον. Ό,τι δεν κατονομάζεται στη σελίδα μένει έξω.
Η λέξη «συντακτική» στην παρατιθέμενη απάντηση της 7ης Νοεμβρίου σημαίνει, όπως αποδίδεται, ότι η αφαίρεση του Δεκεμβρίου δεν αλλάζει το δίκαιο επειδή η ουσία είχε φύγει την 1η Ιουλίου. Δεν σημαίνει ότι η ένωση αποδέχθηκε εκείνη την ανάγνωση. Η ένωση, όπως αποδίδεται, φοβάται ότι το ένθετο κείμενο κρατούσε ξενοδοχεία στον παλιό όρο στην πράξη. Η διαφωνία είναι διαφωνία ανάγνωσης. Δεν είναι δίκη που ανοίχτηκε. Δεν είναι ελληνική δίκη.
Το άρθρο 5 παράγραφος 3 του Κανονισμού 2022/1925, όπως το περιγράφει η ανοιχτή σελίδα της 14ης Νοεμβρίου 2024, υποχρεώνει να αφήνονται καλύτερες τιμές και όροι σε άλλους επιγραμμικούς διαύλους, περιλαμβανομένου του δικού του ιστοτόπου, και απαγορεύει μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος. Εκείνο το κείμενο είναι ενωσιακό. Δεν είναι η σελίδα της ένωσης. Δεν μετατρέπει την εναπομείνασα φράση σε νόμιμο καθήκον. Δεν μετατρέπει τη συντακτική διαγραφή σε νέα υποχρέωση. Είναι ο κανόνας έναντι του οποίου διαβάζεται κάθε εναπομείνασα ανάγνωση ως κίνδυνος σύγχυσης, όχι ως τίτλος.
Η αιτιολογική σκέψη 39 του ίδιου κανονισμού, όπως ανοίχθηκε σε χωριστή διέλευση του φακέλου, κατονομάζει εργαλεία ισοδύναμου αποτελέσματος. Το παρόν σημείωμα δεν εφευρίσκει εκείνα τα εργαλεία ως περιεχόμενο της γερμανικής σελίδας. Καταγράφει ότι ο ενωσιακός κανόνας υπάρχει και ότι η σελίδα της ένωσης δεν τον υποκαθιστά.
Αν το ελληνικό κατάλυμα κρατά στο αρχείο του εκδοχή γενικών όρων με φράση ισοτιμίας μετά την 1η Ιουλίου 2024, εκείνη η φράση είναι ιστορικό κείμενο. Δεν γίνεται καθήκον επειδή η γερμανική ένωση την επανέλαβε. Δεν γίνεται καθήκον επειδή η διαγραφή του Δεκεμβρίου άργησε ως προς τη σύνταξη. Κρίνεται απέναντι στον ζωντανό όρο 2.1.4 και απέναντι στο άρθρο 5 παράγραφος 3. Η σελίδα της ένωσης εξηγεί γιατί κάποιος μπορούσε να μπερδευτεί. Δεν επιβάλλει το μπέρδεμα ως κανόνα.
Η στενή ισοτιμία, στην αφήγηση της C-264/23, είναι ο όρος που εμποδίζει χαμηλότερη τιμή στον ίδιο ιστότοπο ενώ επιτρέπει χαμηλότερη τιμή σε άλλη πλατφόρμα. Η ευρεία εμποδίζει και τους δύο διαύλους. Η κατάταξη του Δικαστηρίου είναι ότι καμία από τις δύο δεν εκφεύγει ως παρεπόμενος περιορισμός. Εκείνη η κατάταξη δεν επιδικάζει. Δεν σβήνει φράσεις. Δεν γράφει ότι η ένθετη φράση του Νοεμβρίου 2024 ήταν έγκυρη. Δεν γράφει ότι ήταν άκυρη ως διατακτικό για κάθε ξενοδοχείο. Είναι προδικαστική απάντηση σε δύο ερωτήματα.
Η γερμανική αρχή του 2015, όπως την αφηγείται η ίδια απόφαση, διέταξε διαγραφή στενής ρήτρας από γερμανικές συμβάσεις έως 31 Ιανουαρίου 2016. Εκείνο είναι άλλος φάκελος. Το σώμα εκείνης της απόφασης δεν ανοίχτηκε σε αυτό το σημείωμα. Δεν συγχωνεύεται με τη σελίδα της 11ης Νοεμβρίου 2024. Η σελίδα του 2024 μιλά για εναπομείναν κείμενο μετά από ενωσιακή άρση. Η απόφαση του 2015 μιλά για εθνική διαγραφή στενής ρήτρας. Δύο εποχές. Δύο όργανα.
Δεν ανοίγεται εδώ ισπανικό δελτίο ως υποκατάστατο. Δεν ανοίγεται ιταλική αποδοχή ως υποκατάστατο. Το παρόν σημείωμα μένει στη σελίδα της ένωσης, στον ζωντανό όρο 2.1.4, στη σελίδα της Επιτροπής της 14ης Νοεμβρίου 2024, στην C-264/23 ως κατάταξη χωρίς επιδίκαση, και στην ελληνική δοκιμή αγοράς ως πρόταση.
Η φράση «χώρες χωρίς ισοτιμία» στο σημείο 2.2.6, όπως επαναλαμβάνεται, είναι ο ορισμός που η ένωση λέει ότι άφησε αβεβαιότητα. Το παρόν σημείωμα δεν εφευρίσκει τον πλήρη ορισμό. Δεν γράφει ποιες χώρες περιλαμβάνονταν. Χωρίς το σώμα των γενικών όρων παράδοσης εκείνης της ημέρας ο κατάλογος δεν ανοίγεται. Το κενό μένει. Δεν γεμίζεται με εικασία ότι η Ελλάδα ήταν μέσα ή έξω από εκείνον τον ορισμό τον Νοέμβριο του 2024.
Εφεξής κράτα χωριστά την ουσία και τη σύνταξη. Η ουσία, κατά την παρατιθέμενη απάντηση, έπεσε την 1η Ιουλίου στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Η σύνταξη, κατά τη σελίδα της ένωσης, καθαρίστηκε από 2 Δεκεμβρίου. Ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες έμεινε κείμενο. Το κείμενο δεν είναι νόμος. Δεν είναι αναβίωση. Είναι ο κίνδυνος που η ένωση κατονομάζει και που η πλατφόρμα, όπως παρατίθεται, αρνείται ως νομική μεταβολή.
Η σελίδα ανοίχτηκε στις 23 Αυγούστου 2026. Η ημερομηνία που φέρει είναι η 11η Νοεμβρίου 2024. Η πηγή που κατονομάζει είναι η ομοσπονδιακή ένωση ξενοδόχων. Το πεδίο που κατονομάζει για την αφαίρεση είναι ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος και η Ελβετία. Η ημερομηνία αφαίρεσης που κατονομάζει είναι η 2α Δεκεμβρίου 2024. Αυτά τα πέντε στοιχεία είναι όσα δίνει το ανοιχτό φύλλο. Δεν προστίθεται έκτο.
Η πλατφόρμα κρατήσεων, στην παρατιθέμενη απάντηση της 7ης Νοεμβρίου 2024, δεν παρουσιάζει νέα υποχρέωση. Παρουσιάζει συντακτική αναγραφή. Ο λόγος που δίνει είναι ότι τα καθήκοντα ισοτιμίας στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο είχαν ήδη πέσει από 1ης Ιουλίου. Το παρόν σημείωμα επαναλαμβάνει εκείνον τον λόγο ως παράθεση. Δεν τον μετατρέπει σε ελληνικό ΦΕΚ. Δεν τον μετατρέπει σε απόφαση ολομέλειας.
Η ομοσπονδιακή ένωση, όπως αποδίδεται στην ίδια σελίδα, δεν παρουσιάζει αριθμό. Παρουσιάζει κίνδυνο ανάγνωσης: η ένθετη διατύπωση μπορούσε στην πράξη να κρατήσει καταλύματα στην ισοτιμία. Το παρόν σημείωμα επαναλαμβάνει εκείνον τον κίνδυνο ως απόδοση. Δεν τον μετατρέπει σε στατιστική. Δεν τον μετατρέπει σε εύρημα αρχής.
Το σημείο 2.2.1 και τα επόμενα, όπως επαναλαμβάνονται, είναι περιγραφή καθήκοντος τιμής. Το σημείο 2.2.5 είναι περιγραφή συναίνεσης ότι η ισοτιμία κρατά τις τιμές ανταγωνιστικές και σταματά την καταχρηστική εκμετάλλευση της επένδυσης. Το σημείο 2.2.6 είναι εξαίρεση χωρών χωρίς ισοτιμία, με ορισμό που, κατά την ένωση, άφηνε αβεβαιότητα για τα γερμανικά καταλύματα. Τρία σημεία. Μία σελίδα. Καμία κύρωση.
Ο Κανονισμός 2022/1925 άρθρο 5 παράγραφος 3, όπως τον περιγράφει η σελίδα της Επιτροπής της 14ης Νοεμβρίου 2024, υποχρεώνει τον πυλωρό να αφήνει καλύτερες τιμές και όρους σε άλλους επιγραμμικούς διαύλους, περιλαμβανομένου του δικού του ιστοτόπου του καταλύματος, και να μην χρησιμοποιεί μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος. Εκείνη η υποχρέωση είναι ενωσιακή και ανοιχτή σε εκείνη τη σελίδα. Δεν είναι η σελίδα της γερμανικής ένωσης. Δεν ταυτίζεται με την 1η Ιουλίου όπως την παραθέτει η απάντηση της 7ης Νοεμβρίου.
Ο ν. 3959/2011 άρθρο 2 και το άρθρο 102 ΣΛΕΕ είναι το πλαίσιο της ελληνικής δοκιμής αγοράς του Ιουλίου 2026. Εκείνη η δοκιμή μένει πρόταση. Δεν αποδέχεται δεσμεύσεις σε ανοιχτή απόφαση. Δεν απορρίπτει δεσμεύσεις σε ανοιχτή απόφαση. Δεν κρίνει τους γενικούς όρους παράδοσης του Νοεμβρίου 2024.
Η C-264/23 της 19ης Σεπτεμβρίου 2024 απάντησε σε προδικαστικά ερωτήματα. Δεν επιδίκασε αποζημίωση. Δεν έδωσε ποσό. Δεν έκλεισε την ολλανδική κύρια δίκη. Δεν μετέτρεψε τη σελίδα της ένωσης σε τίτλο. Η ταξινόμηση των ρητρών ως μη παρεπόμενων περιορισμών και η συντακτική διαγραφή φράσης σε γενικούς όρους είναι δύο γεγονότα.
Το ελληνικό κατάλυμα δεν δικάζεται από τη γερμανική ένωση. Δεν εισπράττει ισπανικό πρόστιμο από εκείνη τη σελίδα. Δεν κλείνει ιταλικό φάκελο αποδοχής δεσμεύσεων από εκείνη τη σελίδα. Διαβάζει τέσσερις ημερομηνίες και δύο αναγνώσεις. Η ανάγνωση που του μένει είναι ο ζωντανός όρος 2.1.4 και το άρθρο 5 παράγραφος 3 όπως ανοίχθηκαν.
Η πλατφόρμα δεν είναι παντοδύναμη επειδή άργησε να σβήσει μία πρόταση. Η καθυστέρηση συντακτικής διαγραφής, όπως την αφηγείται η ένωση, δεν αναβιώνει καθήκον που η ίδια η πλατφόρμα παρατίθεται να λέει ότι είχε ήδη αρθεί. Η ένωση δεν νομοθετεί με το να φοβάται την ανάγνωση. Η πλατφόρμα δεν νομοθετεί με το να χαρακτηρίζει τη διαγραφή συντακτική.
Ανοιχτό μένει αν η πρόταση κατά της καταχρηστικής εκμετάλλευσης της επένδυσης στον ανοιχτό γενικό όρο 2.1.4 είναι το λειτουργικό ξαδέρφι της ένθετης φράσης των γενικών όρων παράδοσης μετά την 1η Ιουλίου 2024.