Η ανοιχθείσα σελίδα όρων προς τον πελάτη της πλατφόρμας κρατήσεων, ενημερωμένη στις 25 Αυγούστου 2025 και ανοιχμένη στις 23 Αυγούστου 2026, στα σημεία Α3.1, Α4.3 και Β2.1 αναφέρει ότι η εταιρεία της πλατφόρμας κρατήσεων παρέχει την πλατφόρμα και όχι την ταξιδιωτική εμπειρία, ότι δεν είναι συμβαλλόμενη στους όρους του παρόχου υπηρεσίας, και ότι η κράτηση γίνεται απευθείας με τον πάροχο.
Οι Γενικοί Όροι Διαμονής στην ανοιχθείσα εκδοχή της 23ης Αυγούστου 2026, σημείο 2.4.2, λέει ότι η κράτηση επισκέπτη είναι απευθείας νομική σύμβαση μεταξύ καταλύματος και επισκέπτη και ότι η πλατφόρμα κρατήσεων δεν είναι συμβαλλόμενη, με εντολοδόχο μόνο για καταλύματα στη Γαλλία. Το σημείο 2.4.5 λέει ότι τα παράπονα επισκέπτη ανήκουν στο κατάλυμα και ότι, αν το κατάλυμα δεν διορθώσει ουσιώδη ανωμαλία, η πλατφόρμα κρατήσεων μπορεί να αποζημιώσει τον επισκέπτη ή να βρει εναλλακτικό κατάλυμα και να τιμολογήσει το κατάλυμα, εκτός αν το κατάλυμα αποδείξει ότι δεν ευθύνεται.
Αυτό είναι το ζεύγος του φακέλου. Από τη μία μεριά η πλατφόρμα κρατήσεων δηλώνει προς τον πελάτη ότι δεν είναι μέρος της διαμονής. Από την άλλη κρατά, προς το κατάλυμα, δικαίωμα να πληρώσει τον επισκέπτη και να εισπράξει από το ξενοδοχείο. Δεν γράφεται ότι η στενή ρήτρα ισοτιμίας επανήλθε ως νόμος. Δεν γράφεται απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού ως πρόστιμο. Δεν μετατρέπεται η πρόταση δεσμεύσεων του 2026 σε κανόνα.
Η ημερομηνία ενημέρωσης των όρων προς τον πελάτη είναι 25 Αυγούστου 2025. Η ημερομηνία ανοίγματος είναι 23 Αυγούστου 2026. Εφεξής το σημείωμα μιλάει για εκείνη την εκδοχή, όχι για παλαιότερη σελίδα. Δεν γράφεται ότι η σελίδα είναι υπουργική απόφαση. Είναι κείμενο της πλατφόρμας κρατήσεων προς τον επισκέπτη.
Το σημείο Α3.1, όπως το συνοψίζει ο φάκελος, χωρίζει την πλατφόρμα από την ταξιδιωτική εμπειρία. Το σημείο Α4.3 λέει ότι η εταιρεία δεν είναι συμβαλλόμενη στους όρους του παρόχου υπηρεσίας. Το σημείο Β2.1 λέει ότι η κράτηση γίνεται απευθείας με τον πάροχο. Οι τρεις φράσεις ανήκουν στο ίδιο δημόσιο μήνυμα: η διαμονή δεν συνάπτεται με τη διαμεσολάβηση ως συμβαλλόμενη πλευρά.
Το σημείο 2.4.2 των Γενικών Όρων Διαμονής επαναλαμβάνει εκείνο το μήνυμα προς το κατάλυμα: η κράτηση είναι απευθείας νομική σύμβαση καταλύματος και επισκέπτη. Η πλατφόρμα κρατήσεων δεν είναι συμβαλλόμενη. Η μόνη επιφύλαξη που κατονομάζει ο ανοιχθείς όρος είναι η εντολή για καταλύματα στη Γαλλία. Το σημείωμα δεν επεκτείνει εκείνη την εντολή στην Ελλάδα. Δεν γράφεται ότι το ελληνικό κατάλυμα είναι εντολέας με τον ίδιο τρόπο.
Το σημείο 2.4.5 αλλάζει επίπεδο. Τα παράπονα επισκέπτη ανήκουν στο κατάλυμα. Αν το κατάλυμα δεν διορθώσει ουσιώδη ανωμαλία, η πλατφόρμα κρατήσεων μπορεί να αποζημιώσει τον επισκέπτη ή να βρει εναλλακτικό κατάλυμα και να τιμολογήσει το κατάλυμα. Η τιμολόγηση υποχωρεί αν το κατάλυμα αποδείξει ότι δεν ευθύνεται. Ο όρος απαιτεί απόδειξη μη ευθύνης. Δεν ορίζει εδώ τι μετράει ως ουσιώδης ανωμαλία πέρα από τη φράση του ιδίου του όρου.
Ο φάκελος δένει εκείνη την ανάκτηση και με τη ρήτρα 6.2.1, που υποχρεώνει το κατάλυμα να αποζημιώνει πλήρως την πλατφόρμα κρατήσεων για αξιώσεις επισκέπτη σχετικές με τη διαμονή. Το σημείο 2.4.5 είναι το ειδικό ρολόι της ουσιώδους ανωμαλίας. Η ρήτρα 6.2.1 είναι ευρύτερη μεταφορά αξίωσης. Δεν ταυτίζονται. Δεν γράφεται ότι κάθε πληρωμή προς επισκέπτη εμπίπτει και στα δύο χωρίς κρίση.
Το στενό σημείο είναι λεπτό και γι’ αυτό εύκολα παρεξηγήσιμο. Ο επισκέπτης στρέφεται ή βαθμολογεί το κατάλυμα. Η πλατφόρμα κρατήσεων έχει ήδη πληρώσει και αναζητά ανάκτηση στο 2.4.5 και στο 6.2.1. Όποιος ακούει τη φράση δεν είμαστε μέρος της σύμβασης ως άρνηση ανάκτησης συγχέει τη δήλωση προς τον επισκέπτη με τον εσωτερικό όρο προς το κατάλυμα.
Ο δεσμός, μετά τα δύο ανοιχθέντα κείμενα, είναι ο χωρισμός των δύο ζευγών πάνω στην ίδια νύχτα. Ο Καράμπατζος υπενθυμίζει ότι η μετατόπιση κινδύνου με ρήτρα δεν εξαφανίζει τον κίνδυνο: ο κίνδυνος μένει εκεί όπου η παροχή διαψεύστηκε. Εδώ η παροχή που διαψεύστηκε είναι η διαμονή. Το ζεύγος της διαμονής είναι επισκέπτης και κατάλυμα. Το ζεύγος της ανάκτησης είναι κατάλυμα και πλατφόρμα κρατήσεων. Το δεύτερο ζεύγος δεν γίνεται αυτόματα το πρώτο.
Η άλλη πόρτα ήταν ήδη στο φύλλο του 2.4.2 και δεν χρησιμοποιείται όταν το κατάλυμα δέχεται τον λογαριασμό ανάκτησης ως τίμημα της δήλωσης μη συμμετοχής. Η πόρτα είναι ότι το ξενοδοχείο είναι το συμβαλλόμενο μέρος της διαμονής. Η πλατφόρμα κρατήσεων το λέει στον επισκέπτη. Το λέει και στο κατάλυμα. Εκείνη η δήλωση δεν σβήνει την αξίωση του επισκέπτη κατά του καταλύματος. Δεν ορίζει μόνη της ότι κάθε πληρωμή της πλατφόρμας κρατήσεων είναι αυτόματη οφειλή χωρίς την απόδειξη του 2.4.5.
Δεν γράφεται ποσοστό επιτυχίας. Δεν καλείται κανείς σε συλλογική αγωγή. Δεν τρομάζει το κείμενο με διαγραφή καταχώρισης. Δεν επιστρατεύεται ίδρυμα αξιώσεων. Δεν γράφεται ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού του 2026 έκρινε την ανάκτηση. Εκείνη η δοκιμή αγοράς μένει πρόταση.
Το ελληνικό κατάλυμα που βλέπει αποζημίωση επισκέπτη από την πλατφόρμα κρατήσεων μένει αντιμέτωπο με δύο κείμενα διαφορετικής τάξης. Το πρώτο είναι οι όροι προς τον πελάτη, που απομακρύνουν τη διαμεσολάβηση από τη διαμονή. Το δεύτερο είναι ο όρος διαμονής προς το κατάλυμα, που επαναφέρει τη διαμεσολάβηση ως εισπράκτορα μετά την πληρωμή. Το ένα δεν καταπίνει το άλλο χωρίς κρίση για την ουσιώδη ανωμαλία και για την απόδειξη μη ευθύνης στο 2.4.5.
Όποιος διαβάζει μόνο τους όρους προς τον πελάτη χάνει το 2.4.5. Όποιος διαβάζει μόνο το 2.4.5 χάνει ότι προς τον επισκέπτη η πλατφόρμα κρατήσεων δηλώνει μη συμβαλλόμενη. Η πρακτική συνέπεια είναι δύο λογαριασμοί για την ίδια νύχτα. Ο ένας ανήκει στη σύμβαση διαμονής. Ο άλλος ανήκει στον όρο ανάκτησης. Όποιος τους ενώνει δέχεται ότι ο μεσολαβητής που αρνείται να είναι συμβαλλόμενος μπορεί ταυτόχρονα να ορίζει την οφειλή χωρίς απόδειξη ευθύνης.
Η ΥΑ 4109, στο προοίμιό της όπως το σημειώνει ο φάκελος, μνημονεύει κανόνες προστασίας του πελάτη της διαμονής. Ο φάκελος λέει ρητά ότι εκείνο το υπόλειμμα κάθεται στο ζεύγος της διαμονής και δεν είναι νόμος προμήθειας πλατφόρμας κρατήσεων. Δεν προτείνεται εδώ αγωγή με εκείνον τον νόμο. Δεν δικάζεται η ανάκτηση ως διαφορά καταναλωτή κατά της διαμεσολάβησης. Το κενό που σημειώνει ο φάκελος μένει κενό. Η γραμμή του παρόντος σημειώματος είναι οι όροι προς τον πελάτη και οι ρήτρες 2.4.2 και 2.4.5.
Δεν γράφεται ότι η ΥΑ 4109 είναι ο κανόνας ανάκτησης. Η ΥΑ 4109 ρυθμίζει συμβάσεις μονάδων του ν. 4276 με ή χωρίς διαμεσολάβηση τρίτων, όπως το κατονομάζει ο φάκελος σε άλλο σημείο. Δεν μετατρέπει την πλατφόρμα κρατήσεων σε συμβαλλόμενη της διαμονής. Δεν σβήνει το 2.4.5. Δεν γράφεται εδώ νέα παράγραφος της υπουργικής απόφασης.
Η ουσιώδης ανωμαλία είναι λέξη του όρου 2.4.5. Δεν επινοείται κατάλογος ανωμαλιών. Δεν γράφεται ότι κάθε παράπονο είναι ουσιώδες. Δεν γράφεται ότι κανένα παράπονο δεν είναι. Ο όρος απαιτεί αποτυχία διόρθωσης από το κατάλυμα πριν η πλατφόρμα κρατήσεων πληρώσει ή μετεγκαταστήσει και τιμολογήσει. Χωρίς εκείνη την αποτυχία, ο ίδιος όρος δεν ανοίγει την ανάκτηση όπως περιγράφεται.
Η απόδειξη μη ευθύνης είναι το αντίβαρο που ο ίδιος όρος κατονομάζει. Δεν ορίζει τι έγγραφα επαρκούν. Δεν ορίζει προθεσμία απόδειξης πέρα από ό,τι ο φάκελος δεν παραθέτει. Δεν γράφεται ότι η σιωπή του καταλύματος ισοδυναμεί με ομολογία. Γράφεται ότι ο όρος μετατοπίζει το βάρος: πληρωμή και τιμολόγιο, εκτός αν αποδειχθεί η μη ευθύνη.
Η εναλλακτική στέγαση του 2.4.5 δεν είναι αυτομάτως η μετεγκατάσταση του άρθρου 4 της ΥΑ 4109. Εκείνο το άρθρο ανήκει σε άλλο σημείωμα. Εδώ μετράει ότι η πλατφόρμα κρατήσεων μπορεί, κατά τον όρο, να βρει εναλλακτικό κατάλυμα και να χρεώσει το πρώτο κατάλυμα. Το ποιος είναι συμβαλλόμενος στη νέα νύχτα δεν το δικάζει το παρόν κείμενο. Το πρώτο ζεύγος παραμένει επισκέπτης και αρχικό κατάλυμα για την αποτυχημένη παροχή.
Η βαθμολογία του επισκέπτη δεν είναι δικαστική απόφαση. Ο φάκελος σε άλλο σημείο λέει ότι οι αξιολογήσεις καλούνται από όσους έφτασαν ή έμειναν και ότι η πλατφόρμα κρατήσεων είναι διανομέας, όχι εκδότης. Δεν μεταφέρεται εδώ εκείνος ο κανόνας ως βάση ανάκτησης. Γράφεται μόνο ότι ο επισκέπτης μπορεί να στραφεί ή να βαθμολογήσει το κατάλυμα, ενώ η διαμεσολάβηση έχει ήδη πληρώσει.
Η δήλωση μη συμβαλλόμενου προς τον πελάτη δεν είναι άδεια να αγνοηθεί ο επισκέπτης. Είναι κατανομή ρόλων. Ο πάροχος παρέχει τη διαμονή. Η πλατφόρμα κρατήσεων παρέχει τη διαμεσολάβηση. Αν η διαμονή αποτύχει, ο επισκέπτης έχει απέναντί του, κατά τα σημεία Α3.1, Α4.3, Β2.1 και 2.4.2, το κατάλυμα. Αν η πλατφόρμα κρατήσεων πληρώσει χωρίς εκείνη την αποτυχία να έχει κριθεί, το 2.4.5 ζητά από το κατάλυμα να αποδείξει τη μη ευθύνη για να μην πληρώσει την ανάκτηση.
Δεν γράφεται ότι κάθε ανάκτηση είναι καταχρηστική. Δεν γράφεται ότι κάθε ανάκτηση είναι νόμιμη. Γράφεται η δομή των δύο ζευγών. Η σύγχυση αρχίζει όταν το τιμολόγιο ανάκτησης διαβάζεται ως απόδειξη ότι η πλατφόρμα κρατήσεων ήταν συμβαλλόμενη στη διαμονή. Το τιμολόγιο αποδεικνύει ότι πληρώθηκε κάποιος και ότι ζητείται επιστροφή. Δεν μετατρέπει τη διαμεσολάβηση σε ξενοδόχο.
Η Γαλλία μένει ως η μόνη εντολή που κατονομάζει ο όρος 2.4.2. Δεν επεκτείνεται αναλογία σε ελληνικό κατάλυμα. Δεν γράφεται ότι η απουσία εντολής στην Ελλάδα ακυρώνει το 2.4.5. Τα δύο σημεία συνυπάρχουν στο ίδιο κείμενο όρων. Η εντολή αφορά το ποιος είναι συμβαλλόμενος. Η ανάκτηση αφορά το ποιος πληρώνει μετά την αποτυχία.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού έθεσε σε διαβούλευση, με καταληκτική ημερομηνία 20 Ιουλίου 2026 στη σελίδα που ανοίχθηκε, προτεινόμενες δεσμεύσεις στην αγορά ηλεκτρονικής διαμεσολάβησης. Το άρθρο 25Γ του ν. 3959/2011 είναι η βάση εκείνης της διαβούλευσης, όπως την περιγράφει ο δημόσιος λόγος. Εκείνο το κείμενο είναι πρόταση. Δεν ξαναγράφει το Α3.1. Δεν ξαναγράφει το 2.4.5. Δεν γράφεται πρόστιμο. Δεν γράφεται αποδοχή.
Δεν προτείνεται εδώ αγωγή κατά της πλατφόρμας κρατήσεων με βάση νόμο που ο φάκελος αποκλείει ως νόμο προμήθειας. Το κενό μένει σημειωμένο. Όποιος θέλει να στρέψει τον επισκέπτη κατά της διαμεσολάβησης ως παρόχου διαμονής προσκρούει πρώτα στα σημεία Α3.1, Α4.3 και Β2.1. Όποιος θέλει να αρνηθεί την ανάκτηση χωρίς απόδειξη μη ευθύνης προσκρούει στο 2.4.5. Οι δύο προσκρούσεις δεν είναι η ίδια πρόταση.
Η σελίδα όρων προς τον πελάτη κατονομάζει πλατφόρμα αντί εμπειρίας. Οι Γενικοί Όροι Διαμονής κατονομάζουν την απευθείας σύμβαση και την τιμολόγηση ανάκτησης. Το κατάλυμα που δέχεται τον λογαριασμό ως τίμημα της μη συμμετοχής παραιτείται από τη διάκριση που τα ίδια τα κείμενα προσφέρουν. Δεν γράφεται ότι εκείνη η παραίτηση είναι άκυρη. Γράφεται ότι είναι επιλογή πάνω σε όρο, όχι πάνω σε δημόσια απόφαση.
Η ανάκτηση μπορεί να εμφανιστεί ως γραμμή σε περιοδικό τιμολόγιο. Δεν μετατρέπεται εδώ σε κλείδωμα τριμήνου. Εκείνο το κλείδωμα ανήκει σε άλλο σημείωμα. Εδώ μετράει η αιτία της γραμμής: πληρωμή προς επισκέπτη ή εναλλακτική στέγαση μετά από παράπονο που χαρακτηρίστηκε ουσιώδης ανωμαλία. Χωρίς εκείνον τον χαρακτηρισμό, η γραμμή μένει ισχυρισμός.
Ο επισκέπτης που πληρώθηκε από την πλατφόρμα κρατήσεων δεν παύει να έχει συμβληθεί, κατά τα ανοιχθέντα σημεία, με το κατάλυμα. Η πληρωμή δεν αντικαθιστά τη σύμβαση διαμονής. Δεν την εκχωρεί αυτομάτως. Δεν γράφεται κανόνας εκχώρησης πέρα από ό,τι ο φάκελος δεν παραθέτει στους όρους προς τον πελάτη. Η εκχώρηση αξίωσης ξενοδοχείου προς ίδρυμα ανήκει σε άλλο σημείωμα και δεν επιστρατεύεται.
Δεν κατονομάζεται επισκέπτης. Δεν κατονομάζεται ξενοδοχείο. Δεν επινοείται έτος διαμονής. Το γεγονός μένει ως τύπος: δήλωση μη συμβαλλόμενου, πληρωμή προς επισκέπτη, τιμολόγιο προς κατάλυμα, βάρος απόδειξης μη ευθύνης.
Η ανάγνωση των δύο κειμένων την ίδια ημέρα, 23 Αυγούστου 2026, είναι όρος του φακέλου. Δεν ανοίγεται μεταγενέστερη σελίδα ως ισχύουσα. Δεν γράφεται ότι η πλατφόρμα κρατήσεων άλλαξε τα σημεία Α3.1, Α4.3 ή Β2.1 μετά εκείνη την ημέρα. Δεν γράφεται το αντίθετο. Το σημείωμα μένει στην ανοιχθείσα εκδοχή.
Η φράση ουσιώδης ανωμαλία δεν μεταφράζεται εδώ ως κάθε καθυστέρηση πρωινού, ούτε ως κάθε θόρυβος. Δεν μεταφράζεται ως τίποτα. Μένει φράση του όρου 2.4.5. Η αποτυχία διόρθωσης είναι δεύτερο σκαλί. Η τιμολόγηση είναι τρίτο σκαλί. Η απόδειξη μη ευθύνης είναι το αντίβαρο στο τρίτο σκαλί. Όποιος πηδάει τα σκαλιά δέχεται ανάκτηση χωρίς τον έλεγχο που ο ίδιος ο όρος περιγράφει.
Η απευθείας νομική σύμβαση του 2.4.2 δεν είναι διακοσμητική πρόταση. Είναι ο λόγος που ο επισκέπτης έχει απέναντί του το κατάλυμα όταν η νύχτα αποτύχει. Είναι επίσης ο λόγος που η πλατφόρμα κρατήσεων μπορεί να πει ότι δεν παρέχει την ταξιδιωτική εμπειρία. Τα δύο δεν συγκρούονται μέχρι να εμφανιστεί το τιμολόγιο ανάκτησης. Η σύγκρουση αρχίζει εκεί, όταν ο μη συμβαλλόμενος ζητά χρήματα ως να είχε πληρώσει χρέος άλλου και θέλει επιστροφή.
Δεν γράφεται ότι εκείνη η επιστροφή απαγορεύεται πάντα. Ο όρος 2.4.5 την επιτρέπει υπό όρους. Οι όροι είναι ουσιώδης ανωμαλία, αποτυχία διόρθωσης, πληρωμή ή εναλλακτική, και έλλειψη απόδειξης μη ευθύνης. Χωρίς την παράθεση εκείνων των όρων, το τιμολόγιο είναι ισχυρισμός ότι πληρώθηκαν. Δεν είναι απόφαση ότι το κατάλυμα ευθύνεται.
Το προοίμιο της ΥΑ 4109 μνημονεύει προστασία του πελάτη της διαμονής. Ο φάκελος αποκλείει τη χρήση εκείνου του νόμου ως βάσης προμήθειας ή ως βάσης κατά της διαμεσολάβησης στο παρόν σημείωμα. Η αποχή είναι εντολή. Δεν παρακάμπτεται με άλλη διατύπωση. Η αξίωση του επισκέπτη κατά του καταλύματος κάθεται στη σύμβαση διαμονής και στους όρους που τα ίδια τα κείμενα κατονομάζουν.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού, στη δημόσια περιγραφή της υπόθεσης, μιλάει για πιθανολογούμενη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης στην αγορά ηλεκτρονικής διαμεσολάβησης για κρατήσεις σε καταλύματα ξενοδοχειακού τύπου. Κατονομάζει το άρθρο 2 του ν. 3959/2011 και το άρθρο 102 ΣΛΕΕ. Κατονομάζει καταληκτική ημερομηνία 20 Ιουλίου 2026 για παρατηρήσεις. Δεν κατονομάζει το 2.4.5 ως αντικείμενο εκείνης της πρότασης. Δεν μεταφέρεται εδώ ως κρίση ανάκτησης.
Όποιος ενώνει τον λογαριασμό διαμονής με τον λογαριασμό ανάκτησης δέχεται ότι η ίδια νύχτα έχει έναν πιστωτή. Τα ανοιχθέντα κείμενα λένε ότι έχει δύο σχέσεις. Η πρώτη είναι παροχή κρεβατιού. Η δεύτερη είναι διαμεσολάβηση που πλήρωσε και ζητά πίσω. Η πόρτα είναι να κρατηθούν χωριστά. Το ξενοδοχείο είναι το συμβαλλόμενο μέρος της πρώτης.
Ανοιχτό μένει αν συγκεκριμένη πληρωμή προς επισκέπτη, σε συγκεκριμένο κατάλυμα, εμπίπτει σε ουσιώδη ανωμαλία που το κατάλυμα απέτυχε να διορθώσει ή σε ανάκτηση χωρίς την απόδειξη που επιφυλάσσει το 2.4.5. Κανένα από τα δύο ανοιχθέντα κείμενα δεν δικάζει εκείνη τη γραμμή.